Lethe, The River of Forgetfulness

ლეთა, დავიწყების მდინარე

When my grandmother was crossing the Lethe,

When she hadn’t yet stepped into the river

And hadn’t yet regained consciousness

as she had lost her footing, from washed ashore driftwood

hooked on the hem of her skirt

by force of her old habit

which made her walk straight

she strengthened herself, drew herself up

and thus stepped into the river.

The water was cool, the water was soft

The forest was stretched along the river bank

And everything was so familiar to her

That she started to think:

Am I crossing the Iori River

Am I still going to look for my lost cow

In the forest across the river?

She has not even glanced at me

My eyes all darkened in tears

I am unable to see,

Her crossing to the other shore,

Disappearing

Vanishing into the mist.

როცა ბებოჩემი ლეთას გადადიოდა,

როცა ჯერ კიდევ

არ შეედგა ფეხი მდინარეში,

როცა ჯერ კიდევ არ იყო გონს მოსული, რადგანაც

წყლისპირას

ნარიყს წამოსდო

კაბის კალთა და წაბორძიკდა,

მაგრამ ძველი ჩვეულებით,

რომელიც იმას სიცოცხლეში მუდამ გამართულს ატარებდა

თავი შეიმაგრა

გასწორდა და

ისე შედგა ფეხი მდინარეში.

წყალი გრილი იყო, თხელი იყო წყალი.

გაღმა ნაპირზე კი ტყე იწყებოდა

ტყეში.

მას ჩემსკენ არ გამოუხედავს,

მე თვალები დაბინდული მქონდა

და ვერ დავინახე,

როგორ გავიდა გაღმა ნაპირს

და ბურუსმა როგორ დაფარა.

Afterlife

იმ ქვეყანაში

When my Grandmother arrived in the afterlife

She was met by kindred spirits:

Those who had died either by a bullet,

Or passed away by black death,

Deceased either by betrayal

Or even poisoned by love

Only Nato the widow has not come

To meet my grandma,

Because even now she seemed too busy

Even here to join in the feast

As in her own life -

Even here

She could be found in the forest

Collecting brushwood

For her orphans.

როცა ბებოჩემი საიქიოში ჩავიდა,

მას მიეგებნენ ნათესავი სულები

მოვიდნენ ტყვიით დაკოდილნი,

სახადით მკვდარნი

დახოცილები ვინ ღალატით

და ვინ კიდევ სიყვარულის საწამლავითა.

მარტო ქვრივი ნატო არ მოსულა

ბებოჩემის შესაგებებლად,

რადგანაც ახლაც,

როგორც სიცოცხლეში,

არ ეცალა ზეიმებისთვის,

რადგანაც ახლაც,

როგორც სიცოცხლეში,

ტყეში იყო თურმე წასული

და თავისი ობლებისთვის

ფიჩხს აგროვებდა.

Lethe, The River of Forgetfulness

ლეთა, დავიწყების მდინარე

When my grandmother was crossing the Lethe,

When she hadn’t yet stepped into the river

And hadn’t yet regained consciousness

as she had lost her footing, from washed ashore driftwood

hooked on the hem of her skirt

by force of her old habit

which made her walk straight

she strengthened herself, drew herself up

and thus stepped into the river.

The water was cool, the water was soft

The forest was stretched along the river bank

And everything was so familiar to her

That she started to think:

Am I crossing the Iori River

Am I still going to look for my lost cow

In the forest across the river?

She has not even glanced at me

My eyes all darkened in tears

I am unable to see,

Her crossing to the other shore,

Disappearing

Vanishing into the mist.

როცა ბებოჩემი ლეთას გადადიოდა,

როცა ჯერ კიდევ

არ შეედგა ფეხი მდინარეში,

როცა ჯერ კიდევ არ იყო გონს მოსული, რადგანაც

წყლისპირას

ნარიყს წამოსდო

კაბის კალთა და წაბორძიკდა,

მაგრამ ძველი ჩვეულებით,

რომელიც იმას სიცოცხლეში მუდამ გამართულს ატარებდა

თავი შეიმაგრა

გასწორდა და

ისე შედგა ფეხი მდინარეში.

წყალი გრილი იყო, თხელი იყო წყალი.

გაღმა ნაპირზე კი ტყე იწყებოდა

ტყეში.

მას ჩემსკენ არ გამოუხედავს,

მე თვალები დაბინდული მქონდა

და ვერ დავინახე,

როგორ გავიდა გაღმა ნაპირს

და ბურუსმა როგორ დაფარა.

Afterlife

იმ ქვეყანაში

When my Grandmother arrived in the afterlife

She was met by kindred spirits:

Those who had died either by a bullet,

Or passed away by black death,

Deceased either by betrayal

Or even poisoned by love

Only Nato the widow has not come

To meet my grandma,

Because even now she seemed too busy

Even here to join in the feast

As in her own life -

Even here

She could be found in the forest

Collecting brushwood

For her orphans.

როცა ბებოჩემი საიქიოში ჩავიდა,

მას მიეგებნენ ნათესავი სულები

მოვიდნენ ტყვიით დაკოდილნი,

სახადით მკვდარნი

დახოცილები ვინ ღალატით

და ვინ კიდევ სიყვარულის საწამლავითა.

მარტო ქვრივი ნატო არ მოსულა

ბებოჩემის შესაგებებლად,

რადგანაც ახლაც,

როგორც სიცოცხლეში,

არ ეცალა ზეიმებისთვის,

რადგანაც ახლაც,

როგორც სიცოცხლეში,

ტყეში იყო თურმე წასული

და თავისი ობლებისთვის

ფიჩხს აგროვებდა.