1

As I was leaving Zubovka one ordinary morning

I met the loveliest of women, met her without warning—

Black eyes and brows, a beauty mark her ivory face adorning

Her beauty laid me waste although she looked at me with scorning.

1

ზუბოვკიდამ მომავალმან ვნახე ერთი ქალი,

მეტად ტურფა, შვენიერი, მაზე დამრჩა თვალი.

შავ თვალ-წარბას, პირად თეთრსა ასხდა შავი ხალი,

მისმან ეშხმან დაცამლეწა, შემიმუსრა ძვალი.

2

I asked “Where have you come from, like a Sun so brightly showing?

And if I may, I’d like to know the way you think of going.

Because of you, my heart has turned to stone—and even throwing

water on me might not douse the fire that is growing.”

2

ვკითხე: მზეო, სიდამ მოხვალ, ხარ სად წამავალი?

გეაჯები, მაცოდინე შენი გზა და კვალი;

შენთვის გული ქვათ გარდმექცა, გახდა, ვით კლდე სალი.

მასხი წყალი, დამიშრიტე, მე შენი მწვავს ალი.

3

With angry words and angry voice, she quickly answered me—

“How dare you speak to me like that, so disrespectfully?

The rose who’s known a nightingale can’t love a crow, you see.”

I wept a teary river then that rushed to join the sea.

3

ხმა გამომცა, გაგულისდა, სიტყვა მითხრა ავი:

«ავო კაცო, ვით გაბედე, შენ მე მთხოვე თავი?

ბულბულთ ნაცვლად ვარდ-კოკობმან რად დაგისვა ყვავი!»

მით ავსტირდი, ცრემლი ვღვარე ზღვათა შესართავი.

4

She told me, “Please, just leave me alone, I want you to go away.

I have a lover. I don’t want you. Yet you continue to stay.

My husband’s handsomer than you and better in every way.”

I was becoming completely distraught hearing what she had to say.

4

ასე მითხრა: «ჩამომეხსენ, გამეცალე, მარი,

არ მინდიხარ, არ მიყვარხარ, სხვა მყავს კარგი მყვარი, -

შენგან თვალად უკეთესი, ვაჟი-კაცი, ქმარი».

რა ეს მესმა, ჯავრით ცხვირსა წამედინა ძმარი.

5

She said, “Stop talking at least until you’re out of my sight and hearing.”

She grabbed a stick and struck my head: I was still unfearing.

Lurching forward, I fell to the ground: unconsciousness was nearing.

She pitied me then and in my dark, she became a clearing.

5

მითხრა: «შენგნით ნუმცა მსმია სიტყვა მაგის მეტი».

აიღო და დამიშინა თავში დიდი კეტი.

დავრეცრეცდი, გარდავიქეც, დამეხვია რეტი;

შავებრალდი, თავს დამადგა, ვით ბნელს, ნათლის სვეტი.

6

When I was fully conscious again, she bent and took my hand.

“What drove you mad? What made you ill?” she said as she helped me stand.

I said, “Dear lady, you’re the cause, the reason you demand.

Your rejection torched my heart, and now the fire you’ve fanned.”

6

რა მოვბრუნდი, დაიხარა, ხელს მომკიდა ხელი;

ამაყენა, ასე მითხრა: «რად შექნილხარ ხელი?»

მე მიუთხარ: შენთვის გავხდი ასე ჭკვაზე თხელი,

შენ რომ მწუნობ, მით მედების გულსა ცეცხლი ცხელი!

7

Then she soothed and quieted me as only she could do.

She said: “It’s dangerous for us to talk—You know that’s true.

So let us go our separate ways, let’s do the things we do.

And sometime, somewhere, once again, I may appear to you.”

7

მერმე ტკბილად დამიყოვა, კიდეც გამიცინა;

ასე მითხრა: «აქ ნუ ვსხედვართ, გვნახოს არავინა.

ახლა ავდგეთ, ჩვენ წავიდეთ თავთავისთვის შინა;

კულავ სადმე ამოივლი, მე დაგხვდები წინა»

8

At that, my loved one disappeared—vanished without a trail,

leaving a word of hope and joy to have beyond the pale.

Her slave, I always want to be, protected by her veil.

When I’m hurt, she’ll help me: no one else is of avail.

8

სად წავიდა, ვერა ვნახე ჩემი საყვარელი,

მან დამიგდო საიმედო სიტყვა სახარელი.

მე მის მონას ნუმც ამხდია მისგან საფარველი!

სად მიჭირდეს, მამეშველოს, სხვას აღარას ველი.

9

All I want is what she vowed—to see her face once more.

My breast and hem are damp with tears: she’s who I’m crying for.

When death draws close, my sufferings I know she won’t ignore.

When I am summoned to that world, she will open the door.

9

დამპირდა, თქვა: «კიდევ მოვალ», აწ მე იმას ველი:

მისთვის ვსტირი, ცრემლითა მაქვს უბე, კალთა სველი.

სიკვდილის დროს მე მის მეტი არავინ მყავს მშველი,

მან გამიღოს სამყოფისა კარი შესასვლელი.

10

I wish to be a slave to her, the one who’s gone ahead.

My heart is burning still with love for her by whom I’m led.

With all that is provided, I pray that I’ll be amply fed,

drink the water of this life and eat immortal bread.

10

იმ ჩემისა საყვარლისა სამსახური მსურსა,

აჰა, მისთვის გამიჯნურდა, გული მისთვის ხურსა.

იმედი მაქვს, რასაცა ვსთხოვ, მომცემს, არა შურსა,

უკვდავების წყალს მიბოძებს, ცხოვრებისა პურსა.

11

I pray to God that she may be forever at my side.

There’s no one else so lovely, though the world is very wide.

For loving me, they took her, they beat her when her hands were tied.

I see her face the way it was—when she finally died.

11

ღვთისგან ვითხოვ, არ გამყაროს მე მის სიყვარულსა,

სხვას უკეთესს ვის ვიშოვნი სილამაზით სრულსა?

ჩემის სიყვარულისათვის სცემეს ხელშეკრულსა,

სახით ვხედავ ჩემთვის მკვდარსა სისხლით გაბასრულსა.

12

Oh dear one most beloved, tell me—Where are you today?

There’s no one else I know of who can help me on the way.

Blind in darkness, still I trust that you in Heaven stay.

Don’t doom me to forever dark—Lift me up, I pray!

Blind in darkness, still I trust that you in Heaven stay.

Don’t doom me to forever dark—Lift me up I pray!

Don’t doom me to forever dark— Lift me up I pray!

12

აწ შენ, ჩემო საყვარელო, იმყოფები სადა?

ქვეყნად შენგან უკეთესი მე არავინ მყვანდა.

ქვესკნელსა ვარ, ვერა გხედავ, მეგულვები ცადა;

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!

ქვესკნელსა ვარ, ვერა გხედავ, მეგულვები ცადა;

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!

1

As I was leaving Zubovka one ordinary morning

I met the loveliest of women, met her without warning—

Black eyes and brows, a beauty mark her ivory face adorning

Her beauty laid me waste although she looked at me with scorning.

1

ზუბოვკიდამ მომავალმან ვნახე ერთი ქალი,

მეტად ტურფა, შვენიერი, მაზე დამრჩა თვალი.

შავ თვალ-წარბას, პირად თეთრსა ასხდა შავი ხალი,

მისმან ეშხმან დაცამლეწა, შემიმუსრა ძვალი.

2

I asked “Where have you come from, like a Sun so brightly showing?

And if I may, I’d like to know the way you think of going.

Because of you, my heart has turned to stone—and even throwing

water on me might not douse the fire that is growing.”

2

ვკითხე: მზეო, სიდამ მოხვალ, ხარ სად წამავალი?

გეაჯები, მაცოდინე შენი გზა და კვალი;

შენთვის გული ქვათ გარდმექცა, გახდა, ვით კლდე სალი.

მასხი წყალი, დამიშრიტე, მე შენი მწვავს ალი.

3

With angry words and angry voice, she quickly answered me—

“How dare you speak to me like that, so disrespectfully?

The rose who’s known a nightingale can’t love a crow, you see.”

I wept a teary river then that rushed to join the sea.

3

ხმა გამომცა, გაგულისდა, სიტყვა მითხრა ავი:

«ავო კაცო, ვით გაბედე, შენ მე მთხოვე თავი?

ბულბულთ ნაცვლად ვარდ-კოკობმან რად დაგისვა ყვავი!»

მით ავსტირდი, ცრემლი ვღვარე ზღვათა შესართავი.

4

She told me, “Please, just leave me alone, I want you to go away.

I have a lover. I don’t want you. Yet you continue to stay.

My husband’s handsomer than you and better in every way.”

I was becoming completely distraught hearing what she had to say.

4

ასე მითხრა: «ჩამომეხსენ, გამეცალე, მარი,

არ მინდიხარ, არ მიყვარხარ, სხვა მყავს კარგი მყვარი, -

შენგან თვალად უკეთესი, ვაჟი-კაცი, ქმარი».

რა ეს მესმა, ჯავრით ცხვირსა წამედინა ძმარი.

5

She said, “Stop talking at least until you’re out of my sight and hearing.”

She grabbed a stick and struck my head: I was still unfearing.

Lurching forward, I fell to the ground: unconsciousness was nearing.

She pitied me then and in my dark, she became a clearing.

5

მითხრა: «შენგნით ნუმცა მსმია სიტყვა მაგის მეტი».

აიღო და დამიშინა თავში დიდი კეტი.

დავრეცრეცდი, გარდავიქეც, დამეხვია რეტი;

შავებრალდი, თავს დამადგა, ვით ბნელს, ნათლის სვეტი.

6

When I was fully conscious again, she bent and took my hand.

“What drove you mad? What made you ill?” she said as she helped me stand.

I said, “Dear lady, you’re the cause, the reason you demand.

Your rejection torched my heart, and now the fire you’ve fanned.”

6

რა მოვბრუნდი, დაიხარა, ხელს მომკიდა ხელი;

ამაყენა, ასე მითხრა: «რად შექნილხარ ხელი?»

მე მიუთხარ: შენთვის გავხდი ასე ჭკვაზე თხელი,

შენ რომ მწუნობ, მით მედების გულსა ცეცხლი ცხელი!

7

Then she soothed and quieted me as only she could do.

She said: “It’s dangerous for us to talk—You know that’s true.

So let us go our separate ways, let’s do the things we do.

And sometime, somewhere, once again, I may appear to you.”

7

მერმე ტკბილად დამიყოვა, კიდეც გამიცინა;

ასე მითხრა: «აქ ნუ ვსხედვართ, გვნახოს არავინა.

ახლა ავდგეთ, ჩვენ წავიდეთ თავთავისთვის შინა;

კულავ სადმე ამოივლი, მე დაგხვდები წინა»

8

At that, my loved one disappeared—vanished without a trail,

leaving a word of hope and joy to have beyond the pale.

Her slave, I always want to be, protected by her veil.

When I’m hurt, she’ll help me: no one else is of avail.

8

სად წავიდა, ვერა ვნახე ჩემი საყვარელი,

მან დამიგდო საიმედო სიტყვა სახარელი.

მე მის მონას ნუმც ამხდია მისგან საფარველი!

სად მიჭირდეს, მამეშველოს, სხვას აღარას ველი.

9

All I want is what she vowed—to see her face once more.

My breast and hem are damp with tears: she’s who I’m crying for.

When death draws close, my sufferings I know she won’t ignore.

When I am summoned to that world, she will open the door.

9

დამპირდა, თქვა: «კიდევ მოვალ», აწ მე იმას ველი:

მისთვის ვსტირი, ცრემლითა მაქვს უბე, კალთა სველი.

სიკვდილის დროს მე მის მეტი არავინ მყავს მშველი,

მან გამიღოს სამყოფისა კარი შესასვლელი.

10

I wish to be a slave to her, the one who’s gone ahead.

My heart is burning still with love for her by whom I’m led.

With all that is provided, I pray that I’ll be amply fed,

drink the water of this life and eat immortal bread.

10

იმ ჩემისა საყვარლისა სამსახური მსურსა,

აჰა, მისთვის გამიჯნურდა, გული მისთვის ხურსა.

იმედი მაქვს, რასაცა ვსთხოვ, მომცემს, არა შურსა,

უკვდავების წყალს მიბოძებს, ცხოვრებისა პურსა.

11

I pray to God that she may be forever at my side.

There’s no one else so lovely, though the world is very wide.

For loving me, they took her, they beat her when her hands were tied.

I see her face the way it was—when she finally died.

11

ღვთისგან ვითხოვ, არ გამყაროს მე მის სიყვარულსა,

სხვას უკეთესს ვის ვიშოვნი სილამაზით სრულსა?

ჩემის სიყვარულისათვის სცემეს ხელშეკრულსა,

სახით ვხედავ ჩემთვის მკვდარსა სისხლით გაბასრულსა.

12

Oh dear one most beloved, tell me—Where are you today?

There’s no one else I know of who can help me on the way.

Blind in darkness, still I trust that you in Heaven stay.

Don’t doom me to forever dark—Lift me up, I pray!

Blind in darkness, still I trust that you in Heaven stay.

Don’t doom me to forever dark—Lift me up I pray!

Don’t doom me to forever dark— Lift me up I pray!

12

აწ შენ, ჩემო საყვარელო, იმყოფები სადა?

ქვეყნად შენგან უკეთესი მე არავინ მყვანდა.

ქვესკნელსა ვარ, ვერა გხედავ, მეგულვები ცადა;

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!

ქვესკნელსა ვარ, ვერა გხედავ, მეგულვები ცადა;

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!

გეაჯები, ნუ გამწირავ, წამიყვანე მანდა!