Oh, my beloved motherland, who can mention you

without a trembling in his heart, a rush of joy anew?

Who can see you threatened without being ready to

shed his blood in your defense, to give himself away?

We all must love the place where we first saw light of day.

ჰე, მამულო სასურველო, ვინ გან გახსენოს, რომ მის გული

არ ათრთოლდეს სიხარულის აღტაცებითა აღვსილი?

ვინ გიხილოს დროსა საშიშს, არ დაჰსთხიოს თვისი სისხლი.

არ დააკლას თავი თვისი, შენ დიდებად, ვითა მსხვერპლი!

ვინ არ შევჰსტრფით მას ადგილს, სად აღგვეხილნეს პირველ თვალნი?

Where we spent our happy years, where we grew to men-

guarded by our watchful parents, we were happy when

we first felt the fire of love a flame within us staying

where even now a line of lovely women, gently swaying,

is going to the temple where for all our sakes they're praying.

სად ჰღბიოდა მხიარული სიყმაწვილე ნათლად ჩვენი?

სად გვფარვიდა ნებიერად ხვევნა-ალერსი მშობლისა,

და სად არგვენთო პარველად გულს ცეცხლი სიყვარულისა,

სად აწ ნაზისა რხევითა კეკლუცნი, გულის მიმტაცნი,

ტაძრად მიდიან ცრემლითა ჩვენთვის მხუღვალედ მლოცავნი!

Where we look with deep affection at the dazzling sky

and see the sun so brightly shining, like a king on high,

where nightly we behold the moon and stars in heaven's dome

and breathe the life-infusing air, the fragrances of home.

სადა შევჰხარით ლაჟვარდად ცისა კამარას მორთულსა,

მასზე მავალსა ხელმწიფებრ, მზეს ბრწრყინვით განსხივებულსა,

ღამით ვარსკვლოვანს ფირუზსა, მთოვარით განათებულსა!

საცოცხლის მომფენს ჰაერსა, სუნნელებრ შეზავებულსა!

Where the snow-crowned mountains stand, peaks against the blue

and noisy rivers play with waves and sing their songs for you,

where chasms cut into the earth and rocks are grouped in crowds,

and hunters seek out ibex in a land above the clouds,

სად მთანი ყინვის გვირგვინით არიან ცადმდე ასულნი

და მდინარენი ზახილით ზვირთის ზვირთებზე მსროლელნი;

უფსკრულნი - ჩაბნელებულნი, კლდენი - თვალ-გადუწვდნელნი,

სად მონადირე ჰსდევს ჯიხვსა და მის ქვეშ ჰვლენან ღრუბელნი.

Where fields a deeper green than emeralds are flourishing

with springs that jump up joyfully, how often they arise!

So fresh and clear and clean they are, they make the flowers thrill

one glimpse of them would bring me joy; my eyes are looking still!

სად ველნი, ფერით ზურმუხტნი, ნაზადა აღმწვანდებიან,

მათზე კასკასით წყარონი, გახარებულნი მორბიან;

მათ სიკამკამეს ყვავილნი თავ-დახრით განცვიფრდებიან;

გულს მათი ხილვა უხარის, თვალთ კვალად ენატრებიან;

Where is there another Georgia? What people is so great

as Georgians fighting valiently against the darkest fate?

Black Time cannot destroy their hearts. One people, still they stand.

They still are cheerful, still sing songs, the lovers of their land!

სხვა საქართველო სად არის, რომელი კუთხე ქვეყნისა?

ერი - გულადი, პურადი, მებრძოლი შავის ბედისა?!

შავთა დროთ ვერა შესცვალეს მის გული ანდამატისა,

იგივ მხნე, იგივ მღერალი, მოყვარე თავის მიწისა!..

Let's drink now deeply to our motherland and praise her name!

Long may Georgia flourish with prosperity and fame!

May Georgia's ridges reach the sky! May courage be her sun!

Rejoice for all that we can do and all that we have done!

მამულისათვის ფიალა სავსე ვჰსვათ სიამოვნებით,

და იქმნეს აღყვავებული კეთილ-დღობით, დიდებით;

იქმნეს მის ქედი აღყვანილ ცათამდის ძეთა მხნეობით,

და სიყვარულის მისდამი ვჰხარობდეთ გულსა აღგზნებით!

This world does not deserve the wish we have to live for long-

a man must serve his motherland, be useful and be strong!

So let us fight on fearlessly and live to tell her story-

or die if by our death we can raise her name to glory!

სოფელი იმად არა ღირს, კაცი ნატრობდეს ჟამს გრძელსა,

თუ ფუჭი მისი სიცოცხლე ვერა რას არგებს მამულსა!

მის სადიდებლად ჩვენც შევჰხვდეთ უშიშრად ათასს მახვილსა,

და მოვჰკვდეთ, თუკი სიკვდილით ვადიდებთ მისსა სახელსა!

- date unknown (1827-80)

- date unknown (1827-70)

Oh, my beloved motherland, who can mention you

without a trembling in his heart, a rush of joy anew?

Who can see you threatened without being ready to

shed his blood in your defense, to give himself away?

We all must love the place where we first saw light of day.

ჰე, მამულო სასურველო, ვინ გან გახსენოს, რომ მის გული

არ ათრთოლდეს სიხარულის აღტაცებითა აღვსილი?

ვინ გიხილოს დროსა საშიშს, არ დაჰსთხიოს თვისი სისხლი.

არ დააკლას თავი თვისი, შენ დიდებად, ვითა მსხვერპლი!

ვინ არ შევჰსტრფით მას ადგილს, სად აღგვეხილნეს პირველ თვალნი?

Where we spent our happy years, where we grew to men-

guarded by our watchful parents, we were happy when

we first felt the fire of love a flame within us staying

where even now a line of lovely women, gently swaying,

is going to the temple where for all our sakes they're praying.

სად ჰღბიოდა მხიარული სიყმაწვილე ნათლად ჩვენი?

სად გვფარვიდა ნებიერად ხვევნა-ალერსი მშობლისა,

და სად არგვენთო პარველად გულს ცეცხლი სიყვარულისა,

სად აწ ნაზისა რხევითა კეკლუცნი, გულის მიმტაცნი,

ტაძრად მიდიან ცრემლითა ჩვენთვის მხუღვალედ მლოცავნი!

Where we look with deep affection at the dazzling sky

and see the sun so brightly shining, like a king on high,

where nightly we behold the moon and stars in heaven's dome

and breathe the life-infusing air, the fragrances of home.

სადა შევჰხარით ლაჟვარდად ცისა კამარას მორთულსა,

მასზე მავალსა ხელმწიფებრ, მზეს ბრწრყინვით განსხივებულსა,

ღამით ვარსკვლოვანს ფირუზსა, მთოვარით განათებულსა!

საცოცხლის მომფენს ჰაერსა, სუნნელებრ შეზავებულსა!

Where the snow-crowned mountains stand, peaks against the blue

and noisy rivers play with waves and sing their songs for you,

where chasms cut into the earth and rocks are grouped in crowds,

and hunters seek out ibex in a land above the clouds,

სად მთანი ყინვის გვირგვინით არიან ცადმდე ასულნი

და მდინარენი ზახილით ზვირთის ზვირთებზე მსროლელნი;

უფსკრულნი - ჩაბნელებულნი, კლდენი - თვალ-გადუწვდნელნი,

სად მონადირე ჰსდევს ჯიხვსა და მის ქვეშ ჰვლენან ღრუბელნი.

Where fields a deeper green than emeralds are flourishing

with springs that jump up joyfully, how often they arise!

So fresh and clear and clean they are, they make the flowers thrill

one glimpse of them would bring me joy; my eyes are looking still!

სად ველნი, ფერით ზურმუხტნი, ნაზადა აღმწვანდებიან,

მათზე კასკასით წყარონი, გახარებულნი მორბიან;

მათ სიკამკამეს ყვავილნი თავ-დახრით განცვიფრდებიან;

გულს მათი ხილვა უხარის, თვალთ კვალად ენატრებიან;

Where is there another Georgia? What people is so great

as Georgians fighting valiently against the darkest fate?

Black Time cannot destroy their hearts. One people, still they stand.

They still are cheerful, still sing songs, the lovers of their land!

სხვა საქართველო სად არის, რომელი კუთხე ქვეყნისა?

ერი - გულადი, პურადი, მებრძოლი შავის ბედისა?!

შავთა დროთ ვერა შესცვალეს მის გული ანდამატისა,

იგივ მხნე, იგივ მღერალი, მოყვარე თავის მიწისა!..

Let's drink now deeply to our motherland and praise her name!

Long may Georgia flourish with prosperity and fame!

May Georgia's ridges reach the sky! May courage be her sun!

Rejoice for all that we can do and all that we have done!

მამულისათვის ფიალა სავსე ვჰსვათ სიამოვნებით,

და იქმნეს აღყვავებული კეთილ-დღობით, დიდებით;

იქმნეს მის ქედი აღყვანილ ცათამდის ძეთა მხნეობით,

და სიყვარულის მისდამი ვჰხარობდეთ გულსა აღგზნებით!

This world does not deserve the wish we have to live for long-

a man must serve his motherland, be useful and be strong!

So let us fight on fearlessly and live to tell her story-

or die if by our death we can raise her name to glory!

სოფელი იმად არა ღირს, კაცი ნატრობდეს ჟამს გრძელსა,

თუ ფუჭი მისი სიცოცხლე ვერა რას არგებს მამულსა!

მის სადიდებლად ჩვენც შევჰხვდეთ უშიშრად ათასს მახვილსა,

და მოვჰკვდეთ, თუკი სიკვდილით ვადიდებთ მისსა სახელსა!

- date unknown (1827-80)

- date unknown (1827-70)