No, not walking but

Gliding over the sea

Or rather over Homer

Stretched between two lands,

His blindness you found an excuse for

Women’s lamps and projectors,

The glistening sea!

Who has seen a glistening love?

And that endless fabric of yours

Shows lumps and knots,

The harps have red combs of

Roosters – anti-azure

The cacophony enclosed

In the smooth heads of angels

Why fight them?

They’d been thinking of you so softly…

And what use was patience anyway?

If you tie several normal men

In a knot,

Will you get one madness?

Leave harmony to the blind,

The philharmonic halls,

The mohair-knitted families

Cursed softness!

Wouldn't a fork swished across a plate

Wake anyone better?

Wouldn't plug one's ears with wax,

Would rather cut them off

And throw at those temporary women

As a proof of madness…

You are all poets to some extent:

You, him, not to mention the one

Stretched between two lands…

When a blind man asks “What's blue?”

They'll make him put his hands in Chopin's etude.

არა და არ მოდის

ზღვაზე დასრიალებს,

ანუ ორ ხმელეთს შორის

გაწოლილ ჰომეროსზე

მის სიბრმავეს აპატიე

ქალების ლამფები და პროჟექტორები,

ზღვის სიპრიალე!

ვის უნახავს პრიალა სიყვარული?

იმ შენ გაუთავებელ ქსოვილსაც,

უკვე, ხორკლები აყრია,

არფებმა მამლების წითელი ბიბილოები

გამოიბეს ნდასჰ; ანტილაჟვარდი

ანგელოზების გლუვ თავებში

ჩატენილი კაკაფონია

რას ერჩოდი?

ისე რბილად ფიქრობდნენ შენზე...

და რა მოგცა მოთმინებამ?

რამდენიმე ნორმალური კაცი

რომ განასკვო,

ერთი სიგიჟე არ გამოვა?

კეთილხმოვანება ბრმებს დაუტოვე,

ფილარმონიებს,

მოჰერისგან მოქსოვილ ოჯახებს,

დაწყევლილი სირბილე!

თეფშზე ჩანგლის გასმა

უფრო არ გამოაფხიზლებს კაცს?

ყურებს ცვილით კი არ დაიხშობს,

მოიჭრის და სიგიჟის საბუთივით

მიუგდებს იმ დროებით ქალებს...

ყველანი ცოტათი პოეტები ხართ:

შენც, ისიც, ორ ხმელეთს შუა გაწოლილზე,

ხომ ლაპარაკი ზედმეტია ...

ბრმა რომ იკითხავს: - რა არის ლურჯი?

და შოპენის ეტიუდში ჩააყოფინებენ ხელებს ...……

No, not walking but

Gliding over the sea

Or rather over Homer

Stretched between two lands,

His blindness you found an excuse for

Women’s lamps and projectors,

The glistening sea!

Who has seen a glistening love?

And that endless fabric of yours

Shows lumps and knots,

The harps have red combs of

Roosters – anti-azure

The cacophony enclosed

In the smooth heads of angels

Why fight them?

They’d been thinking of you so softly…

And what use was patience anyway?

If you tie several normal men

In a knot,

Will you get one madness?

Leave harmony to the blind,

The philharmonic halls,

The mohair-knitted families

Cursed softness!

Wouldn't a fork swished across a plate

Wake anyone better?

Wouldn't plug one's ears with wax,

Would rather cut them off

And throw at those temporary women

As a proof of madness…

You are all poets to some extent:

You, him, not to mention the one

Stretched between two lands…

When a blind man asks “What's blue?”

They'll make him put his hands in Chopin's etude.

არა და არ მოდის

ზღვაზე დასრიალებს,

ანუ ორ ხმელეთს შორის

გაწოლილ ჰომეროსზე

მის სიბრმავეს აპატიე

ქალების ლამფები და პროჟექტორები,

ზღვის სიპრიალე!

ვის უნახავს პრიალა სიყვარული?

იმ შენ გაუთავებელ ქსოვილსაც,

უკვე, ხორკლები აყრია,

არფებმა მამლების წითელი ბიბილოები

გამოიბეს ნდასჰ; ანტილაჟვარდი

ანგელოზების გლუვ თავებში

ჩატენილი კაკაფონია

რას ერჩოდი?

ისე რბილად ფიქრობდნენ შენზე...

და რა მოგცა მოთმინებამ?

რამდენიმე ნორმალური კაცი

რომ განასკვო,

ერთი სიგიჟე არ გამოვა?

კეთილხმოვანება ბრმებს დაუტოვე,

ფილარმონიებს,

მოჰერისგან მოქსოვილ ოჯახებს,

დაწყევლილი სირბილე!

თეფშზე ჩანგლის გასმა

უფრო არ გამოაფხიზლებს კაცს?

ყურებს ცვილით კი არ დაიხშობს,

მოიჭრის და სიგიჟის საბუთივით

მიუგდებს იმ დროებით ქალებს...

ყველანი ცოტათი პოეტები ხართ:

შენც, ისიც, ორ ხმელეთს შუა გაწოლილზე,

ხომ ლაპარაკი ზედმეტია ...

ბრმა რომ იკითხავს: - რა არის ლურჯი?

და შოპენის ეტიუდში ჩააყოფინებენ ხელებს ...……